Als eten al jaren spanning geeft, wil je iemand tegenover je die het écht begrijpt.
Ik weet hoe het is om wel te willen, maar niet te kunnen. Om tegenover iemand te zitten die “je moet het gewoon proberen” zegt, terwijl jouw systeem alle alarmbellen af laat gaan.
Paniek. Angst. Ongemak. Schaamte. Elke dag hetzelfde gedoe.
Zo vermoeiend, uitzichtloos en ook eenzaam. Niemand lijkt het te snappen. Je snapt het misschien zelf niet eens.
Ik snap het wèl.
Echt.
Jarenlang dacht ik dat ik moeilijk en raar was
Eten was voor mij nooit neutraal. Het gaf vanaf mijn vroege jeugd spanning, afkeer, overprikkeling en ongemak. En misschien nog wel het lastigst: niemand begreep wat er met me aan de hand was, ikzelf ook niet.
Tot ik op een dag het tv-programma Bizarre Eters zag. Daar ging het over mensen die extreem selectief eten en op allerlei manieren worstelen met eten. Voor het eerst hoorde en zag ik dingen die zó herkenbaar waren, dat ik dacht: wacht even… dit gaat over mij.
Dat moment was confronterend en tegelijkertijd een opluchting. Eindelijk had het een naam. Eindelijk vielen er puzzelstukken op hun plek.
Ik was niet lastig. Geen aansteller. Niet gewoon een moeilijke eter.
Maar iemand met een serieuze eetstoornis waar een naam voor bestaat.
ARFID: Avoidant/Restrictive Food Intake Disorder.
Zoeken naar passende hulp
Na die ontdekking begon mijn zoektocht naar passende hulp. En die was lang. Frustrerend. Vaak behoorlijk eenzaam.
Er was weinig informatie, weinig herkenning en weinig hulp die echt aansloot bij hoe ARFID van binnen voelt. Toch bleef ik zoeken. Met therapieën, behandelingen, inzichten en heel veel kleine stappen kreeg ik langzaam meer grip op mijn ARFID.
Eten werd minder beladen. Ik leerde proeven, kon meer variëren en kreeg meer mogelijkheden om gezonder te eten. Ik hoefde niet langer voortdurend om eten heen te plannen. Reizen werd mogelijk. Sociale situaties hoefde ik niet meer uit de weg te gaan.
En nee, ik eet nog steeds niet alles. Maar eten is geen dagelijkse belemmering meer.
Voor mij gaat herstel over minder stress rond eten. Meer opties. Meer rust in je hoofd. En een leven dat niet langer beperkt wordt door wat je wel of niet kunt eten.
Ik heb het leefbaarder gemaakt. Dat is wat ik jou ook gun!
Waarom ik volwassenen met ARFID begeleid
Tijdens mijn eigen zoektocht werd iets pijnlijk duidelijk: er is nog steeds veel te weinig passende hulp voor volwassenen met ARFID. Te weinig (h)erkenning. Te weinig uitleg die klopt. Te weinig begeleiding die veiligheid centraal zet.
En precies daar ging bij mij iets aan. Ik wilde mijn eigen ervaring inzetten om anderen te helpen. Daarom ben ik me verder gaan verdiepen in ARFID, angst, stress en overprikkeling. Ik heb me omgeschoold tot coach en psychosociaal therapeut, me verder ontwikkeld als ervaringsdeskundige en ben mijn eigen praktijk gestart.
Ik vind het belangrijk dat begeleiding niet alleen goed voelt, maar ook deskundig en zorgvuldig is. Daarom ben ik verbonden aan LVSC, de beroepsvereniging voor professionele begeleiders, en ingeschreven in het coachingsregister. Ook blijf ik me verder ontwikkelen in thema’s die in mijn werk vaak een grote rol spelen, zoals angst, stressregulatie, overprikkeling en traumawerk.
Geen druk, wel begeleiding die echt past
In mijn praktijk is er plek voor zowel erkenning als richting. Geen druk. Geen standaardaanpak. Wel begeleiding die past bij jou, jouw tempo en jouw dagelijks leven.
Begeleiding die begrijpt waarom eten zo beladen kan zijn. En die niet nog meer spanning toevoegt, maar juist helpt om stap voor stap meer rust en vertrouwen op te bouwen.
Zodat eten minder macht over je krijgt. Zodat je meer rust ervaart. Meer vrijheid. Meer regie. En je wereld weer groter wordt.
Zodat je jezelf niet langer ziet als lastig, raar of ingewikkeld, maar als iemand die worstelt met iets dat echt impact heeft. En waar wél beweging in mogelijk is. Je hoeft het niet allemaal alleen uit te zoeken.
Nog wat leuke feitjes over mij
Reizen maakt me gelukkig. Nieuwe plekken, culturen en smaken ontdekken blijft bijzonder.
Olijven, sperziebonen en zeevruchten zijn nog steeds een duidelijke nee.
Ontladen doe ik liever met dansen, kickboksen of krachttraining dan met stilzitten op een yogamat.
Friends kan ik bijna woord voor woord meepraten en toch blijf ik om dezelfde grappen lachen 😄
Marokkaanse atay is mijn favoriet. Liefst een groot glas en eigenlijk gewoon elke dag.
Zodra de zon schijnt, ben ik buiten te vinden. Met een boek, bij het water of gezellig met vrienden.
Nieuwsgierig geworden?
Plan dan een Helderheidsessie in. Ik ben ook benieuwd naar jou!